شير شخص معينى شباهت به فرزندان او پيدا مى‌كند، مثلًا زنى كه كودكى را به اندازه‌اى شير مى‌دهد كه بدن او با آن شير نمو مخصوصى مى‌كند يك نوع شباهت در ميان آن كودك و ساير فرزندان آن زن پيدا مى‌شود و در حقيقت هر كدام جزئى از بدن آن مادر محسوب مى‌گردند و همانند دو برادر نسبى هستند.

و در آخرين مرحله اشاره به دسته سوم از محارم كرده و آنها را تحت چند عنوان بيان مى‌كند:

١- و أمهات نسائكم: «و مادران همسرانتان» يعنى به مجرد اينكه زنى به ازدواج مردى درآمد و صيغه عقد جارى گشت مادر او و مادر مادر او و ... بر او حرام ابدى مى‌شوند.

٢- وَ رَبائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ: «و دختران همسرانتان كه در دامان شما قرار دارند به شرط اينكه با آن همسر آميزش جنسى پيدا كرده باشيد» يعنى تنها با عقد شرعى يك زن «دختران او» كه از شوهر ديگرى بوده‌اند بر شوهر حرام نمى‌شوند، بلكه مشروط بر اين است كه علاوه بر عقد شرعى با آن زن همبستر هم شده باشد. وجود اين قيد در اين مورد تأييد مى‌كند كه حكم مادر همسر كه در جمله سابق گذشت مشروط به چنين شرطى نيست، و به اصطلاح اطلاق حكم را تقويت مى‌كند.

گرچه ظاهر قيد «فِي حُجُورِكُمْ»: «در دامان شما باشند» چنين مى‌فهماند كه اگر دختر همسر از شوهر ديگر در دامان انسان پرورش نيابد بر او حرام نيست ولى به قرينه روايات و مسلم بودن حكم، اين قيد به اصطلاح‌ قيد احترازى‌ نيست بلكه در واقع اشاره به نكته تحريم است زيرا اينگونه دختران كه مادرانشان اقدام به ازدواج مجدد مى‌كنند معمولًا در سنين پائين هستند و غالباً در دامان شوهر جديد همانند دختر او پرورش مى‌يابند، آيه مى‌گويد اينها در واقع همچون دختران خود شما هستند، آيا كسى با دختر خود ازدواج مى‌كند؟ و انتخاب عنوان‌ «ربائب» كه جمع‌ «ربيبه» به معنى تربيت شده است نيز به همين جهت مى‌باشد.

به دنبال اين قسمت براى تأكيد مطلب اضافه مى‌كند كه اگر با آنها آميزش جنسى نداشتيد دخترانشان بر شما حرام نيستند (فَإِنْ لَمْ تَكُونُوا دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ).