«محمّد، پيامبر خداست و كسانى كه با اويند، بر كافرانْ سختگير [ و ]با همديگر مهربان اند. آنان را در ركوع و سجود مى بينى كه فضل و خشنودىِ خدا را خواستارند. علامتِ [ مشخّصه ]آنان، بر اثر سجود، در چهره هايشان است. اين، صفت ايشان است در تورات، و مَثَلِ آنها در انجيل، چون كِشته اى است كه جوانه خود برآورَد و آن را مايه دهد تا سِتَبر شود و بر ساقه هاى خود بِايستد و دهقانان را به شگفت آورد، تا از [ انبوهىِ ]آنان، [ خدا ] كافران را به خشم در اندازد. خدا به كسانى از آنان كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كرده اند، آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده است» .

حديث

٧٤٠٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نمازگزار هنگام نماز، با پروردگارش ـ تبارك و تعالى ـ مناجات مى كند.

٧٤٠٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نيكو حال تر از همه دوستانم، مؤمنى سبُك بار است كه بهره اى فراوان از نماز دارد... .

٧٤٠٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ كس وضويى كامل و نيكو نمى گيرد و سپس براى نماز به مسجد نمى آيد، مگر اين كه خداوند با لطف و خوشى، از او استقبال مى كند؛ همچون خوش حالىِ خانواده شخص غايب، هنگام ورودش.

٧٤٠٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در هر صبح و شبى، قطعه هاى مختلف زمين به يكديگر ندا مى دهند: اى همسايه! آيا امروز، بنده اى صالح بر تو گذشته كه نماز خوانده باشد يا خدا را ياد كرده باشد؟ پس اگر بگويد: «آرى» آن را برايش فضيلتى مى بينند.

٧٤٠٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگارتان از چوپانى كه بر پاره سنگى در قلّه كوه براى نماز اذان مى گويد و نماز مى خواند، خوشش مى آيد. سپس خداوند مى فرمايد: «به اين بنده ام بنگريد كه از ترس من، اذان مى گويد و نماز مى خواند. بنده ام را بخشيدم و او را به بهشت بردم».