٧٢٨٤.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابن ابى صَعصعه عبد اللّه بن عبد الرحم: ابو سعيد كه در حُجره اى بود ، به من گفت : فرزندم! هر گاه اذان گفتى ، با صداى بلند اذان بگو ؛ زيرا شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمود : «هيچ چيزى نيست كه بانگ اذان را بشنود ، مگر اين كه به آن ، شهادت مى دهد ، جِن باشد يا اِنس و يا سنگ» .

٧٢٨٥.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: هر گاه در بيابان بودى ، صدايت را به اذان بلند كن ؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود : «هيچ جِن و اِنس و درخت و سنگى نيست كه بانگ اذان را بشنود ، مگر اين كه به آن ، شهادت مى دهد» .

ج ـ رعايت تجويد

٧٢٨٦.الشرح الكبير ، عبد الرحمان بن قُدامه ـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا فرمود : «كسى كه هاء را ادغام مى كند ، نبايد برايتان اذان بگويد» . گفتم : يعنى چگونه مى گويد؟ فرمود : «مى گويد : أشهد أن لا إله إلّا اللّا ، أشهد أنّ محمّدا رسول اللّا» .

د ـ پرهيز از آوازه خوانى

٧٢٨٧.سنن الدار قطنى ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا ، مؤذّنى داشت كه [اذان را ]با آواز مى خواند . پيامبر خدا فرمود : «اذان را بايد ساده و روان گفت . پس اگر ساده و روان اذان مى گويى ، بگو ؛ و گرنه، اذان مگو» .