حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٥

جالب توجّه است كه راوى اين روايت متعارض نيز عبد خير است كه مى گويد : على عليه السلام را ديدم كه آبى خواست تا با آن وضو بگيرد. پس با آن ، مسح كشيد و بر پشت پاهايش هم مسح كشيد . آن گاه فرمود: «اين وضو براى كسى است كه حَدَثى از او سر نزده است. اگر نمى ديدم كه پيامبر خدا بر پشت پاهايش مسح مى كشد، نظرم اين بود كه زير پاها براى مسح ، شايسته ترند» . آن گاه ، زيادى آب وضويش را در حالى كه ايستاده بود، آشاميد و سپس فرمود: «كجايند كسانى كه گمان مى كنند شايسته نيست كسى آب را ايستاده بياشامد ؟» . [١] تدوين سنّت نبوى و از جمله وضو به وسيله برخى ياران امام على عليه السلام را نيز مى توان به گونه اى تبيين امام على عليه السلام از وضوى پيامبر صلى الله عليه و آله دانست . [٢] اينها همه بدون توجّه به مدرك اساسى ما در كتاب بزرگ و معتبر الكافى است . كلينى ، با سند متّصل خويش به امام باقر عليه السلام (فرزند بزرگ و راستگوى امام على عليه السلام ) ، وضوى ايشان را نقل كرده و آن را همان وضوى پيامبر صلى الله عليه و آله دانسته است . [٣] گزارش ديگر ، وضوى امام على عليه السلام را يك بار يك بار (مرّةً مرّةً) مى داند [٤] كه در نقطه مقابل پافشارى عثمان بر وضوى سه تايى است و نشان از موضعگيرى عملى امام على عليه السلام دارد . گفتنى است اهل بيت پيامبر خدا ، در جهت اداى رسالت خود و ارائه گنجينه علمى به يادگار نهاده شده از پيامبر صلى الله عليه و آله در نزد ايشان، وضوى پيامبر خدا را گزارش كرده و آن را به صورت عملى به بسيارى از ياران خود ، ارائه نموده اند . [٥] اين