٧٤٠١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بندگان برگزيده خداوند، كسانى هستند كه خورشيد و ماه و ستاره ها و سايه ها را براى ذكر خداوند، نگاهبانى مى كنند (منتظر وقت نماز هستند).

٣ / ٦

وا داشتن خانواده به نماز

قرآن

«و خانواده خود را به نماز فرمان ده و خود نيز بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى نيستيم ؛ [بلكه]ما به تو روزى مى دهيم. و فرجام [ـِ نيك ]، براى پرهيزگارى است» .

«و در اين كتاب، از اسماعيل ياد كن؛ زيرا او درستْ وعده و فرستاده اى پيامبر بود و خاندان خود را به نماز و زكات فرمان مى داد و همواره نزد پروردگارش پسنديده [ رفتار ] بود».

«اى پسرك من! نماز را برپا دار و [ديگران را] به كار پسنديده وا دار و از كار ناپسند باز دار و بر آسيبى كه بر تو وارد آمده است، شكيبا باش. اين، [ حاكى ]از عزم [ و اراده تو در ] امور است» .

«[ابراهيم گفت:] «پروردگارا! من [ يكى از ]فرزندانم را در درّه اى بى كِشت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم ـ پروردگارا ـ تا نماز را به پا دارند. پس دل هاى برخى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [ـِ مورد نيازشان ]روزى ده، باشد كه سپاس گزارى كنند» .

حديث

٧٤٠٢.امام على عليه السلام ـ در سفارش به ياران خويش ـ: پيامبر خدا، با آن كه نويد بهشت به او داده شده بود، باز براى نماز، خود را به رنج مى افكند؛ زيرا خداوند سبحان فرموده بود: «كسان خود را به نماز فرمان ده و خود نيز بر آن، پاى بفشار» . از اين رو، پيامبر خدا خانواده اش را به نماز خواندن فرمان مى داد و خود نيز بر آن، پافشارى مى كرد.