٧٦١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه بنده در دلِ شب تار، با سَروَر خود خلوت كند و با او به راز و نياز بپردازد ، خداوند ، دلش را نورانى مى گرداند ... سپس به فرشتگانش مى فرمايد : «اى فرشتگان من! به بنده ام بنگريد كه در دل شب تار ـ كه هرزه گرانْ به لهو سرگرم اند و غافلانْ خفته اند ـ با من خلوت كرده است . گواه باشيد كه من ، او را آمرزيدم» .

٧٦١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر بنده اى ، مرد يا زن ، كه نمازِ شب ، روزى اش شود و از روى اخلاص براى خداوند عز و جل برخيزد و وضوى كامل بگيرد و با نيّت درست و قلب پاك و پيكرى خاشع و ديده اى گريان، براى خداوند عز و جل نماز بگزارد ، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نُه صف از فرشتگان را پشت سرِ او قرار مى دهد، كه شمارِ فرشتگان هر صف را جز خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نداند . يك طرفِ هر صف، در مشرق است و طرف ديگرش در مغرب . چون از نماز فارغ گردد، به تعداد آن فرشتگان، برايش درجه و مقام نوشته مى شود .

٧٦١٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگارت به وجود سه نفر، بر فرشتگان مى بالد : ... و مردى كه شبْ هنگام برخيزد و در تنهايى، نماز بخواند و سجده كند و در حال سجده خوابش ببرد . پس خداوند مى فرمايد : «به بنده ام بنگريد كه روحش نزد من است و پيكرش در حالِ سجده براى من» .

٧٦١٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه نفرند كه خداوند ، آنها را دوست دارد و به رويشان مى خندد و از [وجود] آنان ، شادى مى كند : [اوّل ،] كسى كه هر گاه با گروهى [از دشمنان خدا] رو به رو شود ، در راه خداوند عز و جل جانبازى مى كند تا آن كه يا كشته شود يا خداوند متعال ، او را پيروز گردانَد و از شرّشان نگه بدارد . پس خداوند مى فرمايد : «بنگريد به بنده ام كه چگونه براى من ، جانبازى كرد». [دوم ،] كسى كه زنى زيبا دارد و بسترى نرم و گرم ؛ امّا نيمه شب از خواب بر مى خيزد و شهوتش را وا مى گذارد و مرا ياد مى كند و با من ، به راز و نياز مى پردازد ، در صورتى كه مى توانست در بستر بيارامد. [سوم ،] كسى كه در سفر است و هم سفرانش شب تا ديرْ هنگام، از هر در سخنى مى گويند [و يا راه مى سپارند] و چون خسته شدند ، مى خوابند ؛ امّا او در خوشى يا ناخوشى، سحر را به عبادت برمى خيزد .