٧٥٥٥.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: فلانى در شب نماز مى خواند و صبح، دزدى مى كند. فرمود: «آنچه مى گويد (نمازش) ، به زودى او را باز مى دارد» .

٦ / ٥

پايدارى

قرآن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از شكيبايى و نماز ، يارى جوييد؛ زيرا خدا با شكيبايان است» .

حديث

٧٥٥٦.سنن أبى داوود ـ به نقل از حُذَيفه ـ: هرگاه به پيامبر صلى الله عليه و آله غم و اندوهى مى رسيد، نماز مى خواند . [١]

٧٥٥٧.مسكّن الفؤاد ـ به نقل از يوسف بن عبداللّه بن سلّام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله هرگاه به خانواده اش سختى مى رسيد، آنان را به نماز فرمان مى داد و سپس اين آيه را قرائت مى كرد: «و خانواده ات را به نماز فرمان ده و خود بر آن ، شكيبا باش» .

٦ / ٦

فرود آمدن رحمت

٧٥٥٨.الكافى ـ به نقل از ابو حمزه ، از امام باقر عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «هنگامى كه بنده مؤمن در نمازش مى ايستد، خداوند به او مى نگرد (يا فرمود: خدا به او روى مى آورد) تا آن گاه كه باز گردد و سايه رحمت را از بالاى سرش تا كرانه آسمان بر او مى گسترد و فرشتگان، اطرافش را تا كرانه آسمان مى گيرند و فرشته اى بر بالاى سرش گمارده مى شود كه به او مى گويد: «اى نمازگزار! اگر مى دانستى چه كسى به تو مى نگرد و با چه كسى مناجات مى كنى، روى نمى گرداندى و هرگز از اين جا نمى رفتى» .

[١] در مجمع البيان آمده است: «هرگاه اندوهگين مى شد، از نماز و روزه ، يارى مى جست» .