٧٤٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى آغاز نماز، پس از تكبير ـ: پاك دلانه، به كسى روى آوردم كه آسمان ها و زمين را آفريده است. من از مشركان نيستم. نماز و عبادتم، و زندگى و مرگم، براى پروردگار بى انباز جهانيان است و به اين كار، فرمان يافته ام و به آن ، تسليم هستم. خدايا! تو پادشاهى و جز تو، خدايى نيست. تو را تسبيح مى كنم. تو پروردگار من هستى و من ، بنده تواَم . به خود ستم كردم و به گناهم اعتراف دارم. پس گناهانم را بپوشان كه هيچ كس جز تو، گناهان را نمى پوشاند. و به نيكوترين خوى ها، ره نمونم باش، كه كسى جز تو، به آنها ره نمى نمايد. خوى هاى زشت را از من دور ساز، كه كسى جز تو، آنها را دور نمى كند. [براى فرمان بُردارى ات ]آماده و حاضرم . من با تو و به سوى تو هستم و جز به سوى تو، راه نجات و پناهى نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به تو باز مى گردم.

ح ـ پناه بردن به خدا

٧٤٣٧.وسائل الشيعة ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از قرائت [ـِ حمد در نماز ]، چنين مى گفت: «از شيطانِ رانده شده، به خدا پناه مى برم!» .

ط ـ آشكارا گفتنِ بسم اللّه

٧٤٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : جبرئيل عليه السلام نزدم آمد و نماز را به من آموزش داد. پس «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را آشكارا گفت .

ى ـ آرامش تن

٧٤٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از كمال نماز ، ساكن بودن اندام بدن است.