٧٣٢٢.مسند ابن حنبل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: ابن اُمّ مكتوم نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : اى پيامبر خدا! منزل من ، دور است و شخصى نابينا هستم ، و اذان را هم مى شنوم. فرمود : «اگر اذان را مى شنوى ، اجابتش كن [و ره سپار مسجد شو] ، حتّى اگر [به آمدنِ ]چهار دست و پا يا سينه خيز باشد» .

٧٣٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : جفاى تمام است و كفر و نفاق است كه كسى [صداى ]مُنادى خدا را بشنود كه بانگ اذان سر مى دهد و به رستگارى فرا مى خواند ، امّا اجابتش نكند.

٧٣٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از بدبختى و ناكامىِ مؤمن ، همين بس كه صداى مؤذّن را بشنود كه به نماز فرا مى خواند ، ولى اجابتش نكند.

٧٣٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر سُرب مذاب در گوش هاى فرزند آدم بريزى ، برايش بهتر از آن است كه اذان را بشنود و آن را اجابت نكند.

٧٣٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس دعوتگر خدا را اجابت نكند ، او را از اسلام ، نصيبى نيست ، و هر كس اجابت كند ، بهشتْ مشتاق اوست .

٧٣٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس بانگ [اذان] را بشنود و آن را اجابت نكند ، نمازش نماز نيست ، مگر آن كه عذرى داشته باشد.