٧٢٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به بلال ، هر گاه كه وقت نماز مى شد ـ: اى بلال! بالاى ديوار برو و صدايت را به اذان ، بلند كن ؛ زيرا خداوند ، بادى را براى اذان گماشته است كه آن را به آسمان فراز مى برد ، و فرشتگان هر گاه بانگ اذانِ اهل زمين را بشنوند ، مى گويند : «اين [صداها] ، صداى امّت محمّد است كه به توحيد خداوند عز و جل بلند است» و براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله ، تا زمانى كه آن نماز را تمام كنند ، پيوسته آمرزش مى طلبند .

٧٢٣٠.حلية الأولياء ـ به نقل از شُمَيط بن عَجلان ـ: مؤذّن بنى كعب ، حديث كرد و گفت : من در بيابانى بى آب و علف گرفتار شده بودم كه اذان گفتم . پس گوينده اى از پشت سرم به من گفت : خداوند ، چه نيكو تو را ادب آموخته است! برگشتم . ديدم كه ابو بَرْزه اسلمى است . گفت : از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمايد : «هيچ بنده اى نيست كه در بيابانى بى آب و علف اذان بگويد ، مگر آن كه هر درخت و گياه و كلوخ و خاك و هر چيز ديگرى كه در آن جا هست ، به واسطه اندك بودن ياد كنندگان خدا در آن مكان ، گريه كردن را شيرين مى يابد» .