«سرانجام، كسى به موسى ايمان نياورد ، مگر فرزندانى از قوم وى، در حالى كه بيم داشتند از آن كه مبادا فرعون و سران آنها ايشان را آزار رسانند، و در حقيقت، فرعون در آن سرزمين ، برترى جو و از اسرافكاران بود» .

«آنچه مرا به سوى آن دعوت مى كنيد، به ناچار ، نه در دنيا و نه در آخرت [ در خورِ ] خواندن نيست ، و در حقيقت، برگشت ما به سوى خداست، و افراطگران ، همدمان آتش اند».

«و نفسى را كه خداوند حرمت نهاده است ، جز به حق مكشيد ؛ و هر كس مظلوم كشته شود، به سرپرست وى قدرتى داده ايم . پس [ او ]نبايد در كشتن ، زياده روى كند ؛ زيرا وى [ از طرف شرع ] يارى شده است» .

«از اين روى بر فرزندان اسرائيل مقرّر داشتيم كه هر كس ، كسى را جز به قصاص قتل، يا [ به كيفر ]فسادى در زمين بكُشد، چنان است كه گويى همه مردم را كشته باشد. و هر كس كسى را زنده بدارد، چنان است كه گويى تمام مردم را زنده داشته است. و قطعاً پيامبران ما دلايل آشكار براى آنان آوردند . [ با اين همه ]پس از آن ، بسيارى از ايشان در زمين زياده روى مى كنند» .