نتايج كارهاى اطّلاعاتى پيش از ميلاد در آهنگ حوادث اين دوره اهميّت زيادى داشت. فرماندۀ رومى، «شيپيون» براى حمله عليه سيفاكس، پادشاه «نوميديا» و هم‌پيمان «آنيپال» كارتاژى آماده شد. از اين رو، سفيرى [٣]فرستاد تا دربارۀ صلح ميان دو سپاه گفت و گو كند. امّا او در حقيقت سفير را براى شناسايى قدرت پادشاه «نوميديا» و نيروى جنگى او مى‌فرستاد. به اين منظور يكى از فرماندهان بزرگ خود به نام «لاليوس» را انتخاب كرد و چند تن از افسرانش را در لباس نوكرى با او همراه ساخت. لاليوس و همراهانش در رسيدن به هدف ضمنى خود، با سختى‌ها و مشكلاتى روبه‌رو بودند. زيرا اردوگاه لشكريان سيفاكس با موانع زيادى حفاظت مى‌شد. ولى آنان توانستند از اين موانع بگذرند و اطّلاعات لازم را كسب كنند.

به اين ترتيب كه مردانش اسبى را رها كرده، به كوتاه‌ترين راه لشكرگاه سيفاكس سوق

[١] -سبأ سرزمينى است در يمن، شهر آن مأرب است و با صنعا، سه روز راه فاصله دارد. اين سرزمين را به دلايل زير سبأ خوانده‌اند:
الف: چون جايگاه فرزندان سبأ بن يشخب بن يعرب بن قحطان بود: ا-سبأ ابن يشخب را از آن رو به اين نام خوانده‌اند كه اوّل كسى بود كه از پادشاهان عرب اسير گرفت و به يمن آورد.٢-گفته شده است كه سبأ شهر مأرب را ساخت و پس از جارى شدن سيل عَرِم، ساكنان اين سرزمين در شهرها پراكنده شدند و هر گروه به سويى رفت و تفرقۀ آنان ضرب‌المثل عرب گرديد و گفته شد: ذهب أيدى سبأ و أيادى سبأ (دست سبأ و دستان سبأ رفت) .
ب: ذكر سبأ در عهد قديم به نام شبأ آمده و آن مركز تجارى مهمى بود كه تاجرانش با عبرانى‌ها داد و ستد مى‌كردند؛ و ثروت و طلاى آنجا مشهور بود.
ج: در عهد قديم داستان ديدار ملكۀ سبأ با حضرت سليمان آمده است كه با موكبى بسيار عظيم همراه مقادير زيادى عطر، طلا و سنگ‌هاى قيمتى به اورشليم رفت.
د: اهل حبشه معتقدند كه خاندان سلطنتى [خاندان امپراطور سابق حبشه]از سلالۀ سليمان و همسرش ملكۀ شبأ يا سبأ مى‌باشند و وى را «ماقده» مى‌خوانند. مفسّران گفته‌اند كه او بلقيس و از دختران تُبَّع‌ها بوده است. (ر. ك: قرطبى، الجامع لاحكام القرآن، ج ١٣، ص ٣٦٠؛ جاد المولى، قصص القرآن، ص ١٦٨-١٦٩.)
[٢] -عماد الدين ابو الفداء، اسماعيل بن كثير قرشى دمشقى (وفات ٧٧٤ ه‌) ؛ البدايه و النهايه فى التاريخ، مطبعةالسعادة، چاپ اوّل، مصر،١٣٥١ ه‌/١٩٣٢ م، ج ٢، ص ٢١؛ سيد قطب، فى ظلال القرآن، چاپ هفتم، بيروت،١٣٩١ ه‌/١٩٧١ م، ص ١٨ و ٢٧١.
[٣] - سفير: بالاترين مقام ديپلماتيك است و رياست هيأت ديپلماسى را به عهده دارد. در مرتبۀ پس از او وزيرمختار قرار دارد كه هيأت ديپلماسى تحت رياست وى نماينده خوانده مى‌شود. تفاوت ميان سفير و ديگر نمايندگان سياسى اين است كه آن‌ها به‌طور مستقيم به حضور رئيس دولتى كه نزدش فرستاده شده‌اند، مى‌رسند. (ر. ك: احمد عطية الله، القاموس السياسى، ص ٦٢٤)