اين‌ها روايت‌هاى صحيحى است و بيانگر آن است كه پيامبر خدا (ص) فرمان داد كه برخى از نخل‌ها را آتش بزنند و برخى ديگر را قطع كنند. بنابر اين، اگر چيدن ميوه منظور بود، انگيزۀ ردّ و بدل شدن چنين اشعارى ميان حسان و ابوسفيان نمى‌گرديد. [١]

٣ - رسول خدا (ص) در أبنى فرمان داد نخل‌ها را آتش بزنند. در سنن بيهقى از زهرى از عروة بن زبير [٢]از اسامه نقل شده كه گفت: رسول خدا (ص) به من فرمان داد كه صبح زود به «ابنى» حمله كنم و آنجا را آتش بزنم. [٣]

ابن عباس درباره ويرانى خانه‌هاى يهود به دست خودشان و به دست مؤمنان (يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِاَيْديٖهِمْ وَ اَيْدِى الْمُؤْمِنيٖنَ) [٤]روايت كرده است: هنگامى كه مسلمانان به يكى از خانه‌هايشان مى‌رسيدند، براى وسعت بخشيدن به ميدان نبرد آن را ويران مى‌ساختند. خود آن‌ها نيز در پشت خانه‌هايشان براى پناه بردن به خانه‌هاى بعدى نقب مى‌زدند و از آن‌جا به سوى مسلمانان تير مى‌افكندند؛ و گفته شده است كه يهوديان خانه‌ها را به منظور بستن كوچه‌ها ويران مى‌كردند. عكرمه در تفسير آيه گفته است: داخل خانه‌ها را بادستان خودشان ويران مى‌كردند تا اين‌كه به دست مسلمانان نيفتد و بيرون خانه‌ها به دست مسلمانان ويران مى‌گرديد تا به يهوديان برسند. [٥]

از اين‌جا روشن مى‌شود كه ويرانى خانه‌هاى يهود به دست مسلمانان جز به دليل اين‌كه در آن‌ها سنگر گرفته به آنان آزار مى‌رساندند، نبود؛ و براى دفع اذيّت از خودشان چاره‌اى جز آتش زدن و ويران ساختن آن‌ها نداشتند.

[١] -ر. ك: مالك بن انس، المدونة الكبرى، ج ١، ص ٣٧٢؛ صحيح بخارى، ج ٥، ص ١١٣؛ بيهقى، السنن الكبرى، ج ٩، ص ٨٣.
[٢] - عروة بن زبير بن عَوّام اسدى قرشى (٩٣ ه‌/٧١٢ م) يكى از فقيهان هفتگانه مدينه. او از آگاهان به دين ونيكوكار و بخشنده بود. وى برادر ابو ينى عبدالله بن زبير بود. (ر. ك: ابن خلكان، وفيات الاعيان، ج ٣، ص ٤١٦-٤١٧؛ اصفهانى، حلية الاولياء، ج ٢، ص ١٧٦-١٨٣.)
[٣] -ر. ك: بيهقى، السنن الكبرى، ج ٩، ص ٨٤؛ ابو داوود، سنن، حديث شمارۀ ٢٦١٦، ج ٣، ص ٣٨؛ خليل احمد السهار نفورى، بذل المجهود، ج ١٢، ص ١٢٤-١٢٥.
[٤] - حشر (٥٩) ، آيۀ ٢.
[٥] - محمد على الحسن، العلاقات الدوليه، ص ١٦٩.