نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٩٣

درس سيزدهم پاسخ شبهات عصمت‌ شبهاتى در زمينه عصمت انبيا مطرح شده است كه آنها را بيان‌كرده و جواب مى‌دهيم:
شبهه اول و پاسخ آن:
بر حسب آنچه از كلمات انبيا و ساير معصومان (ع) نقل شده، ايشان خودشان را گنهكار دانسته و از گناهانشان استغفار مى‌كرده‌اند يا در قرآن «ذنب» به آنان نسبت داده شده است.
پس چگونه مى‌توان آنان را معصوم شناخت؟
الف- اقرار آنان به گناه از اين نظر بوده كه همه معصومان كه با اختلاف درجات در اوج كمال و قرب الهى قرار داشتند، براى خود وظايفى بيشتر از وظايف ديگران معتقد بودند، بلكه هرگونه توجهى به غير معبود و محبوب را براى خود گناهى بزرگ مى‌شمردند؛ از اين رو در مقام عذر خواهى و استغفار بر مى‌آمدند. در درس قبل گفته شد، كه منظور از عصمت انبيا، مصون بودن ايشان از هر نوع مخالفت با تكاليف الزامى و ارتكاب محرمات الهى است.
به سخن ديگر محبت لوازم و آداب خاصّى دارد؛ لازم است كه محبّ نسبت به محبوب كمال اطاعت را داشته باشد؛ همه توجّهش به او باشد و از او غفلت نكند و همتش اين باشد كه خواسته محبوبش را انجام دهد.
اولياى خدا در مقام بلندى قرار دارند؛ اقتضاى آن مقام اين است كه تمام توجّهشان به معبود بوده، توجّهى به غير او نداشته باشند و دنبال چيزى جز رضاى او نر نبوت عامه ٩٨ شبهه دوم و پاسخ آن ص : ٩٥ وند، بنابراين، اگر تخلّفى از مقتضاى اين مقام صورت گيرد، آن را براى خود «ذنب» تلقى مى‌كنند و در مقام استغفار از آن بر مى‌آيند.