نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٠٨
محدودى كه ساحران و مرتاضان از راه تعليم و تربيت فرا گرفته و انجام مىدهند، فرق دارد؛ زيرا ولايت تكوينى پيامبران تنها از راه بندگى و پيمودن صراط مستقيم خداوند، به آنان عنايت مىشود.
بندگى خداوند كمالاتى در نفس پديد مىآورد كه وقتى به حدّ خاصى رسيد، منشأ پيدايش ولايت تكوينى مىشود، بطورى كه طبيعت تحت نفوذ انسان قرار مىگيرد و صاحب آن ولايت، مبدأ يك سلسله معجزات و كرامات مىشود و همان طور كه روح انسان بر بدن چيره مىشود و با تمرينهاى صحيح يا ناصحيح قدرت خود را بر آن ظاهر مىسازد، گاهى در پرتو عظمت و وسعت قدرت روح، جهان ماده نيز براى او حكم بدن را پيدا كرده و مطيع او مىگردد. پيامبر (ص) با اراده خود مىتواند در جهان تصرف كند، بيمارى را شفا بخشد، مردهاى را زنده كند، ماه را دو نيم كند «١» و ... اين مقام تنها از راه بندگى خدا به دست مىآيد.
ولايت تشريعى پيامبران و اقسام آن ولايت تشريعىاصالتاً از آن خداوند است؛ اوست كه حقامر و نهى، فرمانروايى، قانونگذارى و هرگونه تصرفى را در مورد بندگانش دارد و مىتواند حق امر و نهى خود را به بندگان برگزيدهاش واگذار نمايد كه ابعاد و دلايل آن نسبت به پيامبران ذيلًا مطرح مىگردد:
الف- رهبرى سياسى و قضايى:
يكى از ابعاد ولايت تشريعى حق حكومت بر مردم است پيامبران از سوى خدا حق حكومت بر مردم را دارند و فرمان آنها بايد مطاع باشد و قضاوت آنان بايد بى چون و چرا پذيرفته بر مردم را دارند و فرمان آنها