اطاعت از خداست، چون اطاعت شما از پيامبران به اذن خداوند است و نتيجه آن لزوم زمامدارى و رهبرى پيامبران براى جامعه بشرى است.
در مواردى نيز حكومت و رهبرى فردى، به وسيله پيامبر معصوم تاييد شده است:
«اذْ قالوُا لِنَبِىٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِكاً نُقاتِلْ فى سَبيلِ اللَّهِ ... وَ قالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ انَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طالُوتَ مَلِكاً» «١» زمانى كه بنى اسرائيل به پيامبرشان گفتند: براى ما فرمانروايى انتخاب كن تا به رهبرى او در راه خدا بجنگيم ... پيامبرشان به آنان گفت: خداوند طالوت را به عنوان فرمانرواى شما برگزيده است.
پيداست كه اگر خود آن پيامبر زمامدار فعلى جامعه مى‌بود، چنين درخواستى از او نمى‌كردند، بلكه حكومت چنانكه در روايت آمده، «٢» در دست جبارى به نام جالوت و از قبطيان بود و بنى‌اسرائيل از ظلم و جنايت او به ستوه آمده بودند و چون مى‌دانستند كه حق حكومت فقط از آن پيامبران است، براى جنگ با جالوت، از پيامبرشان رهبر در خواست كردند و آن پيامبر نيز با تعيين فرمانروا براى آنان، اين اعتقادشان را تاييد و تصديق كرد.