بر انگيخت تا آيات خدا را بر آنان تلاوت كند و آنان را تزكيه نمايد و كتاب و حكمت به آنان بياموزد.
محتواى كتاب و حكمت همان معارف و احكامى است كه انسان براى نيل به سعادت ابدى بدانها نيازمند است و انبيا آموزگاران كتاب و حكمتند و خود از طريق وحى بدانها عالمند.
علم به معارف و احكام بزرگترين سرمايه و تنها سرمايه انبياست؛ خداوند ثروت و گنج در اختيار آنان قرار نداد، بلكه آنان را به زيور علم و حكمت آراست تا به انسانها بياموزند كه امتيازات مادّى وسيله تقرّب بخدا هستند و هدف نيستند.
علم به حقايق هستى‌ انبيا نه تنها به رسالت و دستورات الهى آگاه بودند، بلكه معرفت غيبى آنان، ديگر حقايق جهان هستى را نيز براى آنان كشف مى‌كرد.
«وَ عَلَّمَ ادَمَ الْاسْماءَ كُلَّها ...» «١» و خداوند همه نامها را به آدم آموخت.
اين نامها حقايقى بودند كه وقتى خداوند آنها را به فرشتگان عرضه كرد، از آن اظهار بى‌اطلاعى كردند.
«وَ كَذلِكَ نُرى‌ ابْراهيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْارْضَ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنينَ» «٢» و اين چنين ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم ارائه كرديم و براى اينكه از يقين كنندگان باشد.
ملكوت آسمانها و زمين حقايق و ماهيت آنهاست كه همان صرف ارتباط آنها به خداوند متعال است. «٣» وقتى حضرت يوسف شب هنگام در رؤيا ديد كه يازده ستاره و خورشيد و ماه به او