نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٥٣

شريعت محمد (ص) تا رو نبوت عامه ٦٠ معجزه و اصل عليت ص : ٥٩ ز قيامت نسخ نمى‌شود و تا روز قيامت پيامبرى بعد از او نخواهد آمد «١» دين واحد ولزوم ايمان به همه پيامبران‌ مطلبى كه لازم است ذكر شود اين است كه جريان نبوت جريان واحدى است، هم از جهت اينكه همه انبيا از طرف خداى واحد مبعوث شده‌اند و هم از اين نظر كه دعوت انبيا بر اساس واحدى است، چون محتواى نبوت كه دين ناميده مى‌شود، مبتنى بر اين اصل است كه بايد خداى يگانه را پرستيد و از او اطاعت كرد. پس مى‌توانيم بگوييم اساس همه اديان آسمانى عبارت است از: تسليم بودن در مقابل خدا.
«انَّ الدينَ عِنْدَاللَّهِ الْاسْلامُ» «٢» همانا دين نزد خداوند اسلام است.
توضيح اين كه دين اسلام يك چيز است و در طول تاريخ خداوند با ارسال انبيا يك دين را فرستاده و رفته رفته آن را تكامل بخشيده و همان طور كه بشر به تدريج كمال يافته، دين خدا براى زندگى بشر نيز متناسب با رشد عقلى و اجتماعى بشر تكامل يافته تا به مرحله ختم نبوت رسيده است. البته اين به معناى يگانه بودن دين در تعاليم اصلى پيامبران است، نه آنچه امروزه بعضى از مدعيان پيروى از پيامبران ترويج و عمل مى‌كنند كه درطول زمان انحرافاتى عميق در آنها پديد آمده است. نيز اين سخن به اين معنا نيست كه همه اعمال و تكاليف دينى در همه شرايع آسمانى يكى است بلكه تغيير و تحول و تكامل در شرايع به تدريج رخ داده است. اصولا كلمه شريعت به معناى راه آب است، راه آبى كه براى دسترسى به رودخانه بزرگ پديد آمده يا احداث شده؛ در واقع دين اسلام همان رود بزرگ است كه از سر چشمه فيض الهى جريان يافته است؛ براى دست يافتن به اين رود بزرگ هر قومى از راه‌