اين آيه دلالت مى‌كند كه پيامبر اسلام و عده‌اى از مؤمنان كه همان اوصياى او هستند، از حقايق اعمال مردم آگاهند و هر عملى كه از كسى صادر شود، ماهيت آن براى آنها روشن است.
امير مؤمنان (ع) هنگامى كه در بصره بالاى منبر بود و مردم را ارشاد مى‌كرد از يك رشته حوادث ناگوار بصره كه در آينده به وقوع مى‌پيوست، گزارش داد. مردى برخاست و از ريشه پيشگويى امام پرسيد. حضرت در جواب فرمود:
«انَّما هُوَ تَعَلُّمٌ مِنْ ذى عِلْمٍ» «١» همانا آموختنى از صاحب علم است (هر چه مى‌گويم از خداوند يا پيامبر اسلام آموخته‌ام).