نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٨٧

درس دوازدهم عصمت پيامبران از گناه‌ درباره اين كه پيامبران تا چه حد از ارتكاب گناهان عمدى و غير عمدى ايمن هستند، بين فرقه‌هاى مسلمان اختلاف است كه به تعدادى از آنها اشاره مى‌شود:
١- فرقه‌اى از خوارج (ازارقه) مى‌گويند: بر انبيا كفر ورزى جايز است چه اين كه هر گناهى كفر است.
٢- حشويه مى‌گويند: بر انبيا ارتكاب گناهان كبيره چه قبل از بعثت و چه بعد از آن جايزاست.
٣- معتزله چند گروه شدند؛ گروهى از آنان گفتند: ارتكاب گناهان كبيره قبل از بعثت جايز است ولى بعد از آن جايز نيست. عده ديگر گفتند: بر انبيا ارتكاب گناهان كبيره قبل و بعد از بعثت جايز نيست امّا ارتكاب گناهان صغيره هرگاه مورد نفرت نباشد جايز است؛ زيرا كمى ثواب از چيزهايى است كه در صدق رسالت و در قبول قول آنان خدشه‌اى وارد نمى‌كند.
٤- امّا از اشاعره، قوشجى مى‌گويد: مذهب محققّين اشاعره آن است كه ارتكاب گناهان كبيره و صغيره پست قبل و بعد از بعثت بر انبيا جايز نيست و نيز گناهان صغيره پست در صورت ارتكاب عمدى نه سهوى، جايز نيست ولى قبل از او قاضى ايجى كه از علماى اشاعره است نقل مى‌كند كه جمهور اشاعره مى‌گفتند: صدور گناهان كبيره از سوى انبيا هم اشكال ندارد. «١» ٥- شيعيان دوازده امامى معتقدند كه پيامبران از آغاز تولّد تا پايان عمر از هر گناهى معصومند و حتّى از روى اشتباه و فراموشى نيز گناهى از ايشان سر نمى‌زند.
پيش از بيان ادلّه عصمت انبيا، لازم است به چند نكته اشاره شود: