نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٤٤

«رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ» «١» پيامبرانى بشارت دهنده و بيم دهنده (فرستاديم) تا براى مردم عليه خداوند حجتى بعد از (آمدن) پيامبران نباشد.
در اين آيه تصريح شده كه هدف بعثت انبياء اتمام حجت است.
٥- زدودن تحريفها گاهى خداوند پيامبرى را فرستاده و مردمى را به راه حق هدايت كرده، سپس بر اثر گذشت زمان و عوامل گوناگون، دعوت آن پيامبر تحريف مى‌شود و همان چيزى كه وسيله هدايت مردم بوده، وسيله گمراهى آنان مى‌شود. نمونه آن انجيل است؛ شايد از آن انجيل اصلى كه بر عيسى (ع) نازل شده بود، الآن يك نسخه هم در كتابخانه‌هاى جهان نباشد و آنچه در دست است، نوشته كسانى است كه شاگردان حضرت عيسى (ع)- ناميده شده‌اند كه انتساب آن به اينها هم قطعى نيست.
در انجيلهاى حاضر مطالبى وجود دارد كه مخالف عقل و وحى الهى است. به عنوان نمونه، در انجيل متى آمده است:
(عيسى از شاگردانش پرسيد) شما مرا كه مى‌دانيد؟ شمعون پطرس در جواب گفت:
تويى مسيح پسر خداى زنده. عيسى در جواب وى گفت: خوشا به حال تو اى شمعون بن يونا، زيرا جسم و خون اين را بر تو كشف نكرده بلكه پدر من كه در آسمان است. «٢» خدا پس از مسيح (ع) پيامبر اسلام (ص) را فرستاد تا اين تحريفها را بزدايد؛ از اين رو در چند جاى قرآن نفى فرزند از خدا كرد و ادعاى مسيحيان بر فرزند بودن عيسى (ع) نسبت به خدا را نفى كرد. از جمله در سوره توحيد:
«لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ»