نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٩٢

خلاصه‌ در نظر شيعيان دوازده امامى، پيامبران از آغاز تولّد تا پايان عمر از گناه عمدى و غير عمدى معصومند و مراد از معصوم بودن تنها عدم ارتكاب گناه نيست، بلكه منظور داشتن ملكه نفسانى نيرومندى است كه در سخت ترين شرايط هم شخص معصوم را از ارتكاب گناه باز دارد. منظور از گناهى كه معصوم لازم است از آن دورى جويد، ترك واجب و انجام حرام است، ولى ترك اولى منافاتى با عصمت ندارد.
دلايل عصمت از گناه دو دسته است: عقلى و نقلى.
دلايل عقلى: الف- هدف از بعثت انبيا وقتى تحقق مى‌يابد كه مردم به گفته‌هاى آنان اعتماد كنند و اين در صورتى است كه آنان مرتكب گناه نشوند. ب- محال است خداوند حكيم وظيفه تعليم و تربيت مردم را به كسانى بسپارد كه گنهكارند.
دلايل نقلى: الف- انبيا به تعبير قرآن انسانهاى مخلصى هستند كه شيطان نمى‌تواند آنها را گمراه كند و معصوم همان مخلَص است. ب- خداوند منصبهاى الهى را به كسانى اختصاص مى‌دهد كه در طول عمر، ظالم نباشند و گنهكار به نفس خود ظلم كرده‌است پس، از سپردن منصب‌نبوت به‌انبيا كشف مى‌كنيم كه آنان از نظر خداوند در تمام عمر معصومند.
عصمت انبيا از گناه، معلول شناخت كامل آنان از نتيجه گناه است و عصمت آنها از اشتباه در تلقى وحى، معلول علم حضورى آنان به حقايق وحى است و امور وجدانى و حضورى خطا بردار نيست.
پرسش‌ ١- منظور از عصمت چيست؟
٢- دلايل عقلى عصمت انبيا از گناه را توضيح دهيد.
٣- دلايل نقلى عصمت انبيا از گناه را بيان كنيد.
٤- راز عصمت انبيا از گناه چيست؟
٥- راز عصمت انبيا از اشتباه در مقام تلقّى وحى چيست؟