نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٩٠

و چشمهاى (بينا) ما آنها را با خلوص ويژه‌اى خالص كرديم و آن يادآورى سراى آخرت است.
ب- قرآن كريم، منصبهاى الهى را به كسانى اختصاص داده كه آلوده به هيچ گونه ظلمى نباشند و در پاسخ حضرت ابراهيم كه منصب امامت را براى فرزندانش درخواست كرده بود، مى‌فرمايد:
«لايَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ» «١» عهد و پيمانم به ستمكاران نمى‌رسد.
نبوت و رسالت، منصبهايى الهى بوده، پيمانى هستند كه خدا با پيامبرانش مى‌بندد. از طرف ديگر، هر گنهكارى در عرف قرآن «ظالم» ناميده مى‌شود، چون كسى كه گناه مى‌كند، به نفس خود ظلم كرده است. بنابراين، اگر خداوند به كسانى منصب نبوت و رسالت داد معلوم مى‌شود كه از نظر خداوند، آنان مرتكب هيچ ظلم و گناهى نشده و نمى‌شوند، يعنى از اول عمر تا آخر معصومند.
راز عصمت انبيا بركنارى انبيا از گناه و اشتباه، بالاترين قابليت اعتماد را به آنها مى‌دهد؛ اكنون راز عصمت انبيا را در هر دو مرحله، جداگانه بررسى مى‌كنيم:
مصونيت انبيا از گناه:
انسان يك موجود مختار است و كارهايش را بر اساس جلب منفعت و دفع ضرر انجام مى‌دهد. از اين رو تشخيص سود و زيان كارها، نقش مهمى در اختيار و انتخاب او دارد؛ پس اگر انسان عاقلى تشخيص داد كه پرت شدن از كوه برايش زيان صد در صد دارد، محال است آن را انتخاب كند.
افراد مردم از نظر ايمان و توجّه به آثار گناهان متفاوتند و به هر اندازه كه ايمانشان قويتر و توجّهشان به آثار گناهان شديدتر باشد، اجتنابشان از گناه بيشتر مى‌شود. اگر