نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٨٩

جامعه را رهبرى كنند؛ تربيتى كه شامل مستعدترين و برجسته‌ترين افراد جامعه نيز مى‌شود. چنين مقامى در خور كسانى است كه خودشان به عاليترين مدارج كمال انسانى رسيده باشند و داراى كاملترين ملكات نفسانى (ملكه عصمت) باشند.
افزون بر اين، نقش رفتار مربّى و رهبر در تربيت ديگران، مهمتر از گفتار اوست؛ كسى كه مربى مردم است، اگر در عمل گناه كند و خلاف نصايح خود مرتكب شود نبوت عامه ٩٣ شبهه اول و پاسخ آن:
ص : ٩٣ ، تأثير مطلوبى براى گفتارش باقى نمى‌ماند. پس هنگامى هدف الهى از بعثت پيامبران به عنوان مربيان جامعه، بطور كامل تحقق مى‌يابد كه ايشان از هر گونه لغزشى در گفتار و كردار مصون باشند. «١» دلايل نقلى:
الف- قرآن كريم گروهى از انسانها را مخلص (خالص شده براى خدا) ناميده است كه حتّى ابليس هم طمعى در گمراه كردن آنان نداشته و ندارد، آنجا كه مى‌فرمايد:
«قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاغْوِيَنَّهُمْ اجْمَعينَ الَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الُمخْلَصينَ» «٢» شيطان گفت: قسم به عزّتت، آنان را گمراه خواهم كرد، مگر بندگان مخلص تو را.
بى شك، طمع نداشتن ابليس در گمراهى ايشان به خاطر مصونيّتى است كه آنان از گمراهى و آلودگى دارند، و گرنه دشمنى ابليس شامل مخلصها هم مى‌شود و در صورتى كه امكان داشت، هرگز دست از گمراه كردن ايشان بر نمى‌داشت، چون آنها مردم را هدايت كرده و از پيروى شيطان بر حذر مى‌دارند. اين تعبير (مخلص) نسبت به «معصوم» صادق است، بندگانى كه خدا آنها را براى خودش خالص قرار داده و سهمى براى شيطان در وجود آنها نيست.
از آنجا كه قرآن كريم تعدادى از انبيا را از مخلصين شمرده است. ثابت مى‌شود كه صفت «مخلَص» بدون ترديد شامل انبيا مى‌شود و آنان از مصاديق قطعى آن هستند.
«وَ اذْكُرْ عِبادَنا ابْراهيمَ وَ اسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ اولِى الْايْدى وَ الْابْصارِ انَّا اخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ» و به خاطر بياور بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را، صاحبان دستهاى (نيرومند)