نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٦٦
در عصر او بود؛ او از ناحيه خداوند معجزاتى شبيه فن رايج آن عصر آورد كه مقابله با آن در قدرت آنان نبود و با معجزات خود همه سحرهاى آنان را باطل كرد و حجت را بر آنان تمام نمود و خداوند عيسى (ع) را در وقتى برانگيخت كه بيماريها و امراض آشكار شده بود و مردم احتياج به طبابت داشتند و فن پزشكى رونق بسزايى پيدا كرده بود. او از ناحيه خداوند با معجزات مشابه زمان خود برانگ نبوت عامه ٧٢ جمع آورى قراين ص : ٧١ يخته شد و كسى ياراى مقابله با آن را نداشت؛ او به اذن خدا، با زنده كردن مردگان و شفادادن نابينايان و بيماران مبتلا به برص، حجت را بر ملّت آن زمان تمام كرده و خداوند محمد (ص) را در زمانى برانگيخت كه خواندن خطبهها و ايراد كلام فصيح و بليغ، فن رايج عصر بود؛ او از ناحيه خداوند براى آنان پندها و حكمتهايى آورد كه مقابله با آن در توان مردم نبود (و همه اين حكمتها و نصايح را در قالب كلام فصيح و بليغ بيان كرد) و حجت خود را بر آنان به وسيله برترى و عدم امكان معارضه تمام كرد و قول آنان را باطل ساخت. «١» تفاوت معجزه با كارهاى شگفت انگيز ديگر (كرامت و سحر)
«معجزه» در اصطلاح علم كلام علاوه بر اينكه قابل آموزش نيست و مغلوب عامل قويترى قرار نمىگيرد، بايد آورنده معجزه آن را به عنوان سندى براى اثبات نبوت «٢» بياورد. «كرامت» در اصطلاح علم كلام كار شگفت انگيزى است كه به اذن الهى توسط كسى انجام مىگيرد، در حالى كه او در صدد اثبات نبوت يا امامت خود نيست البته كرامت نيز قابل آموزش نيست و عامل ديگرى نمىتواند آن را زايل كرده و از بين ببرد.
توضيح اينكه «كرامت» موهبتى الهى است كه به سالكان راه حق عنايت مىشود؛ كسانى كه با مجاهدتهاى پيگير در هر قدمى در پى خشنودى خداوند مىباشند و مىكوشند از دايره دستورات الهى پا به بيرون ننهند. راه بندگى و قرب به خدا نيز به روى همه باز است و هر كس مىتواند با عمل به احكام دين و دورى از هواهاى نفسانى و جهاد مستمر با