نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٦٥

خود در انشاى سخن و شعر فصيح و بليغ، مورد تشويق جامعه عرب قرار مى‌گرفت.
توجه آنان به شعر بحدّى رسيده بود كه از ميان انبوه اشعار جاهليت، هفت قصيده از بهترين اشعار را انتخاب كرده و با آب طلا روى پارچه كتانى نوشته و به ديوار كعبه آويخته بودند. اعراب آن زمان چنان به شعر و ادبيات علاقه‌مند بودند كه شاعران عرب در موسم حج، از نقاط مختلف عربستان آمده و در بازار عكاظ گرد هم جمع مى‌شدند و اشعار خود را در آن محفل ايراد مى‌كردند و «نابغه ذبيانى» در مورد آنها قضاوت و داورى مى‌كرد. «١» از اين نظر مشيت حكيمانه الهى بر اين تعلق گرفت كه پيامبر خود را، با اعجاز بيان و فصاحت و بلاغت شگفت انگيز قرآن برانگيزد تا ملّت عرب بدانند كه قرآن سخن خداست و در توانايى بشر نيست كه همانند آن را بياورد. البته پيامبر اسلام غير از قرآن، معجزات ديگرى مانند «شق القمر» و «تسبيح گفتن سنگريزه» و ... داشته امّا مهمترين آنها كه معجزه هميشگى مى‌باشد، قرآن است و جهات اعجاز قرآن تنها در فصاحت و بلاغت آن كه عرب جاهلى آن را بهتر درك مى‌كرد نيست، بلكه قرآن علوم و معارفى را آورده و آن را در قالب فصاحت و بلاغت بيان كرده كه اگر دانشمندان هر عصرى تا روز قيامت جمع شوند، نخواهند توانست مثل آن را بياورند. از اين روست كه قرآن معجزه جاويد پيامبر اسلام است، چرا كه شريعت و دين او بايد تا روز قيامت بماند و او پايان انبياست و هر كس در هر عصرى مى‌تواند با بررسى قرآن، آن را به عنوان سند نبوت پيامبر اسلام قبول كند و به دين او گرايش يابد.
مطلبى كه در مورد سرّ تفاوت معجزات پيامبران بزرگ گفتيم، امام هادى (ع) براى ابن سكيت فرمود، آن جا كه از امام هادى (ع) سؤال كرد: چرا خداوند متعال موسى بن عمران را با عصا و يد بيضا و ابزارى كه شبيه ابزار ساحران بود و حضرت عيسى را با درمان بيماران و حضرت محمد (ص) را با كلمات و خطبه‌هاى فصيح و بليغ برانگيخت؟
حضرت پاسخ داد: هنگامى كه خداوند موسى را به رسالت برانگيخت، سحر، فن رايج‌