نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٣٥
«الَّذى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ ايُّكُمْ احْسَنُ عَمَلًا» «١» خدايى كه مرگ و زندگى را- براى شما- آفريده تا شما را بيازمايد كه كدام يك نيكوكارتريد.
علاوه براين، بطور مكرر در قرآن مجيد تاكيد شده كه اگر خداى متعال مىخواست، مىتوانست همه رابه راه راست وادار كند و جلوى انحراف و كجروى را بگيرد.
«وَلَوْ شاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدى» «٢» و اگر خداوند مىخواست همگى آنان را در طريق هدايت جمع مىكرد.
ولى در اين صورت زمينهاى براى انتخاب و گزينش باقى نمىماند و رفتار انسانها فاقد ارزش انسانى و غرض الهى از آفرينش انسان انتخابگر، نقض مىشد و به عبارت ديگر حكمت الهى اقتضا مىكند كه حجت بر خلايق تمام شود نه اينكه مردم از روى جبر هدايت يابند.
نتيجه، آنكه گرايش انسانها به فساد و تبهكارى و كفر و عصيان، به خاطر انتخاب بد خودشان است و قدرت بر چنين رفتارهايى در متن آفرينش ايشان وجود داشته و مقتضاى حكمت الهى اين نيست كه همه انسانها خواه ناخواه در مسير صحيح به حركت در آيند، هر چند بر خلاف ميل و اراده ايشان باشد.
٣- تنافى مجهز نبودن انبيا به علوم و صنايع با حكمت، و پاسخ آن با توجه به اينكه حكمت الهى اقتضا مىكند كه انسانها هر چه بيشتر و بهتر، به كمال و سعادت برسند، آيا بهتر نبود كه خداوند متعال اسرار طبيعت را به وسيله وحى براى مردم روشن مىكرد تا با بهرهگيرى از انواع نعمتها بتوانند به سير تكاملى خودشان شتاب بخشند؛ چنان كه كشف بسيارى از نيروهاى طبيعى در چند قرن اخير و اختراع اسباب و وسائل زندگى، تاثير شگرفى در پيشرفت تمدن داشته و آثار مطلوبى را در حفظ سلامتى و مبارزه با بيماريها و نيز در تبادل اطلاعات و توسعه ارتباطات و مانند آنها به ارمغان