درس سوم: نياز به پيامبران براى اداره جامعه بشرى‌ آن گونه كه انسان براى رسيدن به كمال به وحى آسمانى نيازمند است و حكمت الهى اقتضا مى‌كند كه مسير صحيح زندگى او را با تشريع قوانين آسمانى تعيين نمايد، به رهبرى نيز نيازمند است كه قوانين الهى را اجرا كند تا انسان در سايه حكومت الهى به كمال لازم خود برسد؛ زيرا انسان موجودى اجتماعى است و مى‌خواهد با انسانهاى ديگر زندگى كند و خدماتى به آنها ارائه كند و در مقابل از خدمات ديگران بهره‌مند شود؛ خواه اين خواستن او مقتضاى طبع اولى او باشد و خواه از روى اضطرار و ناچارى به زندگى اجتماعى تن داده باشد.
جامعه به مقررات و قوانينى نيازمند است كه حدودها را مشخص كند و با توجه به ابعاد وجودى انسان، حقوق فرد و جامعه در آن رعايت شده باشد. در غير اين صورت نظم اجتماعى برقرار نخواهد شد و با پيدايش هرج و مرج، جامعه بشرى حتى يك روز هم نمى‌تواند به زندگى ايده‌آل اجتماعى ادامه دهد. اين قوانين و مقررات بايد به وسيله پيامبران از ناحيه خداوند متعال به بشر ابلاغ شود، چون او انسان را آفريده و از نيازهاى مادى و معنوى، فردى و اجتماعى او آگاه است و تحت تاثير شرايط محيط و هوا و هوس واقع نمى‌شود و قانونى كه جعل مى‌كند، براساس مصالح و مفاسد واقعى انسان است.
پس قانونگذار كامل خداست و تنها او حق قانونگذارى براى بشردارد.
وجود لفظى يا كتبى قانون الهى، توان ايجاد نظم اجتماعى را نخواهد داشت و