نبوت عامه - علی نوری، علیرضا - الصفحة ١٧
تأثير پذيرى و خطا پذيرى انسان آنچه را بشر درك مىكند و از آن آگاه مىشود، تحت تأثير غرايز مادى و شهوانى شيطانى بىفروغ مىشود و در نتيجه حقايق و ارزشها در نظر انسان وارونه جلوه مىكند و با رنگ پذيرى از محيط و اجتماع و تأثر از حوادث و خودباختگى در برابر شخصيتها، ديدهها و بينشهاى خلاف واقع پيدا مىكند و زيبايىها را زشت و زشتىها را زيبا مىپندارد، خوبىها را بد و بديها را خوب مىبيند.
چنين موجودى چگونه مىتواند براى زندگى حقيقى و سعادت ابدى خويش، طرح و برنامه صحيح بريزد تا در دنيا زندگى او انسانى و عقل پسند باشد و در آخرت به كمال مطلوب و خوشبختى دائمى برسد؟ بنابر مقدماتى كه گفتيم، بشر نيازمند پيامبر است و بدون او به كمال مطلوب نمىرسد. «١» لزوم نبوت خداوند متعال چون حكيم است و انسان را (مانند همه موجودات ديگر) براى هدفى خلق كرده زمينه رسيدن انسان به آن هدف را نيز فراهم مىكند و قوانين و برنامههاى لازم را به او تعليم مىدهد و او را راهنمايى مىكند. خداوند قوانين و تعليمات هدايتگر را به سفراى گرانقدر خود، يعنى انبيا و رسولان، وحى مىكند و به اين وسيله به انسان مىرساند و اگر با محدوديت و قصور ابزارهاى شناختى انسان، خداوند او را توسط پيامبران هدايت نكند، خلاف حكمت و نقض غرض است، خداوند، خود مىفرمايد:
«وَ ما كُنَّا مُعَذِّبينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» «٢» ما عذاب كننده نيستيم تا اين كه پيامبرى را برانگيزيم.
اگر انسان مىتوانست با ابزارهاى شناخت خودش، راه را پيدا كند بايد بدون پيامبر