باز از آن حضرت پرسيدند: آيا در روز قيامت انسان به ياد دوست صميميش مى‌افتد؟
آن حضرت (ص) در جواب فرمود:
سه موقف است كه هيچ كس در آنها به ياد هيچ كس نيست: اوّل پاى ميزان سنجش اعمال است تا ببيند آيا ميزان اعمالش سنگين است يا سبك؟ سپس در صراط است تا ببيند آيا از آن مى‌گذرد يا نه؟ و پس از آن هنگامى است كه نامه‌هاى اعمال را به دست انسانها مى‌دهند تا ببيند آن را به دست راستش مى‌دهند يا دست چپ؟ اين سه موقف است كه در آنها كسى به فكر كسى نيست، نه دوست صميمى، نه يار مهربان، نه افراد نزديك، نه دوستان مخلص، نه فرزندان، و نه پدر و مادر، و اين همان است كه خداوند مى‌فرمايد: در آن روز هر كدام از آنها وضعى دارد كه او را كه او را كاملًا به خود مشغول مى‌سازد «١». «٢» گروهى خندان و گروهى گريان‌ در روز قيامت مؤمنان چهره‌اى خندان و خوشحال دارند، و نور ايمان در صورتشان مى‌درخشد، اما كافران و منافقان و مجرمان چهره‌اى گريان و غم‌آلود داشته و رنگ پريده و پشيمانند:
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ تَرْهَقُها قَتَرَةٌ اولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ «٣» صورتهايى در آن روز گشاده و نورانى است، خندان و مسرور است، و صورتهايى در آن روز غبار آلود است، و غبار ذلّت و خوارى آنها را پوشانده است، آنان همان كافران فاجرند.
بازپرسى عمومى‌ در روز قيامت از همه انسانها اعم از پيامبران و غير آنان بازپرسى مى‌شود: