كسانى كه كافر شدند هرگز نمى‌توانند در پناه اموال و فرزندانشان، از مجازات خدا در امان بمانند. آنها اهل دوزخند، و در آن جاودانه خواهند ماند.
ابن ابى عمير مى‌گويد از امام موسى بن جعفر (ع) شنيدم كه فرمود:
خداوند كسى را در آتش جاويد جاى نمى‌دهد مگر اهل كفر و انكار، و اهل گمراهى و شرك را «١» ابوبصير از امام محمد باقر (ع) چنين نقل مى‌كند:
اى ابوبصير! كسانى كه جاودانه در آتشند دشمنان على (ع) هستند، شفاعت به آنان نمى‌رسد. «٢» علامه مجلسى در گفتارى ميان آيات و روايات جمع كرده است، كه خلاصه گفتارش چنين است:
١- كافرى كه منكر يكى از ضروريات دين اسلام باشد در آتش جاودانه است.
٢- كافر مستضعفِ فكرى كه حجت بر او تمام نشده و در جستجوى حق كوتاهى نكرده، احتمال دارد خدا او را ببخشد؛ از اين رو، مى‌شود او را جزو كسانى كه اميد به بخشش الهى درباره آنان مى‌رود، به حساب آورد.
٣- غير شيعه دوازده امامى كه منكر ضرورى دين نباشد، اما حجت بر او تمام شده، حق براى او روشن شده ولى متعصب و معاند باقى مانده است در آتش جاودانه خواهد بود.
علّامه مجلسى مى‌فرمايد: «٣» كسانى كه حجت بر آنها تمام شده ولى منكر امامت هستند، خروج از جهنم ندارند. در غير اين صورت اگر هم در دنيا و هم در آخرت در حكم مسلمانها باشند (در حالى كه فقط در ظاهر احكام اسلام بر آنان بار مى‌شود و در واقع كافرند و نتيجه آن بايد در آخرت ظاهر شود) پس چه فرقى بين آنان و شيعيان فاسق وجود دارد كه آنها هم بعد از مدتى از جهنم خارج مى‌شوند؟
و چه فايده‌اى خواهد بود در اتفاق علماى اماميه بر اين كه امامت جزو اصول دين است در