وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْارْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا ذلِكَ ظَنُّ الَّذينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ «١» ما آسمان و زمين و آنچه را ميان آنهاست بيهوده نيافريديم؛ اين گمان كافران است؛ واى بر كافران از آتش (دوزخ)! يعنى پندار كافران اين است كه آسمانها و زمين بيهوده و بى‌حكمت آفريده شده است، ليكن چنين نيست و بايد معادى در كار باشد تا هدف، حاصل شود. يعنى اگر قيامتى نباشد، لازمه‌اش عبث بودن آفرينش خواهد بود. قرآن با بيانى زيبا همين حقيقت و ملازمه را بيان نموده و مى‌فرمايد:
افَحَسِبْتُمْ انَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ انَّكُمْ الَيْنا لاتُرْجَعُونَ «٢» آيا گمان كرده‌ايد كه شما را عبث و بيهوده آفريديم و به سوى ما باز نمى‌گرديد.
بنابراين، اگر قيامت و معادى در كار نباشد، زندگى دنيا بيهوده خواهد بود و كسى كار پوچ و بى‌هدف انجام مى‌دهد كه جاهل و يا ضعيف و ناتوان و يا خود موجودى باطل و بيهوده باشد، اما خداى متعال كه جامع صفات كمال و مالك همه عالم است و جز كار حقّ و حكيمانه از او سر نمى‌زند و هيچ كس توانايى ندارد كه او را از هدفش باز دارد، چگونه ممكن است آفرينش او بيهوده باشد؟
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لا الهَ الَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَريمِ «٣» پس بزرگ است خداوندى كه فرمانرواى حق است، معبودى جزاو نيست و او پروردگار عرش كريم است.
پس دنيا به عنوان مقدمه و زمينه‌ساز آخرت است. «٤»