دنيايى، داراى مال و مكنت و سلطنت بوده‌اند و در آخرت نيز از ناز و نعمت بهشت برخوردار خواهند بود. از مصاديق بارز اين دسته، حضرت سليمان (ع) است كه خداوند در دنيا چنان سلطنتى به او عطا فرمود كه به هيچ كس نداده بود و در عين حال، نبىّ و خليفه خدا در زمين بوده و در آخرت نيز از مقرّبان است.
فردى يهودى كه بسيار تهيدست بود، خدمت امام حسن مجتبى (ع) رسيد، در حالى كه آن حضرت بر اسب مجلّلى سوار بود. وى عرض كرد: جدّ شما پيامبر (ص) فرموده است: دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است. حال، من با اين درماندگى، در زندان هستم يا شما؟! آيا شما با اين شكوه و جلال، اهل سعادت هستيد و معتقديد من اهل دوزخم؟! حضرت امام حسن (ع) فرمود: اگر تو مقامات اخروى ما را مى‌ديدى، مى‌دانستى كه دنيا با همه نعمتهايش، زندان ماست و اگر عذابهايى را كه خدا براى تو مهيا كرده مى‌ديدى، اين فقر و بدبختى‌ات در نظرت بهشت مى‌بود. «١» پس رابطه مستقيم بين اعمال اختيارى انسان در دنيا و سعادت و شقاوت در آخرت، وجود دارد. اگر شخص در دنيا، اهل ايمان و عمل صالح باشد، در آخرت سعادتمند خواهد بود، خواه مال و ثروت داشته باشد يا نه. به عبارت ديگر، ملاك در سعادت و شقاوت، عمل و تقواست.
قرآن كريم، در آيات بسيارى اين حقيقت را بيان فرموده است، از جمله:
بَلى‌ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَ احاطَتْ بِهِ خَطيئَتُةُ فَاولئِكَ اصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُو الصَّالِحاتِ اولئِكَ اصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فيها خالِدُونَ «٢» كسانى كه كار بد انجام دهند و خطاهايشان آنان را احاطه كند، ايشان جهنّمى‌اند و در آن همواره خواهند ماند و آنان كه ايمان آورند و عمل شايسته انجام دهند، بهشتى‌اند و در آن جاودان خواهند بود.
مَنْ يَعْمَلْ سُوءً يُجْزَبِهِ ... وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ اوْ انْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَاولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ «٣»