از رسول خدا (ص) روايت شده كه پس از جنگ بدر، آن حضرت بر دهانه چاه بدر ايستاده و به مشركان خطاب كرد: شما چه بد همسايگانى براى رسول خدا بوديد؛ او را از منزلش در مكّه خارج كرده و طرد نموديد، سپس همه با هم اجتماع كرده و با او جنگ نموديد. آنچه را كه خدا به من وعده داده است، ديدم كه حق است. «١» عمر گفت: اى رسول خدا! خطاب شما با اجسادى كه روح از آنها رفته است، چه فايده‌اى دارد؟ آن حضرت فرمود: ساكت شو اى پسر خطاب! سوگند به خدا كه تو از آنها شنواتر نيستى و بين آنها و فرشتگانى كه با گرزهاى آهنين آنها را بگيرند، هيچ فاصله‌اى نيست تا آنكه من صورت خود را- اين طور- از آنها برگردانم. «٢» امام سجاد (ع) فرمود:
الْقَبْرُ امَّا رَوْضَةٌ مِنْ رِياضِ الْجَنَّةِ اوْ حُفْرَةٌ مِنْ حُفَرِ النّيرانِ «٣» قبر يا باغى از باغهاى بهشت، يا گودالى از گودالهاى آتش است.
روشن است كه باغ يا حفره آتش براى تنعم و عذاب انسان زنده است گر چه او با حيات برزخى زنده باشد.
سؤال قبر سؤال قبر يكى از ضروريات دين اسلام است. از آنجا كه از جماد چيزى نمى‌پرسند، بلكه از كسى كه داراى شعور و حيات است، سؤال مى‌كنند اين موضوع دليل بر حيات برزخى است. از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمود:
مَنْ انْكَرَ ثَلاثَةَ اشْياءٍ فَلَيْسَ مِنْ شيعَتِنا: الْمِعْراجَ وَ الْمَسْأَلَةَ فِى الْقَبْرِ وَ الشَّفاعَةَ «٤» كسى كه سه چيز را انكار كند از شيعيان ما نيست: معراج، سؤال قبر و شفاعت.