تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فيها كالِحُونَ «١» شعله‌هاى آتش مثل شمشير به صورتهايشان نواخته مى‌شود و در دوزخ چهره‌اى درهم كشيده دارند.
لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَميمُ يُصْهَرُ بِهِ ما فى‌ بُطُونِهِمْ وَ الْجُلُودُ وَ لَهُمْ مَقامِعُ مِنْ حَديدٍ «٢» براى آنان لباسى از آتش است و مايع سوزان و جوشان بر سر آنها فرو مى‌ريزد آن چنان كه هم درونشان آب مى‌شود و هم پوستشان و براى آنان گرزهايى از آهن است.
در كنار اين عذابهاى جسمى، دردهاى روحى نيز براى اهل دوزخ وجود دارد چه اين كه قرآن مى‌فرمايد:
فَالْيَوْمَ الَّذينَ امَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ «٣» پس در آن روز، آنانى كه ايمان آورده‌اند، به كافران مى‌خندند.
وَ لايُكَلِّمَهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ «٤» خداوند با آنان (اهل آتش) در قيامت سخن نمى‌گويد.
ذُقْ انَّكَ انْتَ الْعَزيزُ الْكَريمُ «٥» بچش (مزه عذاب را) همانا تو عزيز و كريم بودى (عمرى را در شخصيت موهومى زندگى كردى و خود را انسانى نمونه و كم نظير مى‌پنداشتى).
اين خطابها براى تحقير اهل آتش است.