انسان، در راه كسب كمال بيشتر است مانند شهادت؛ اگر آرزوى مرگ در سخنان بزرگان دين آمده بيشتر در اين گونه شرايط بوده است. امام حسين (ع) هنگام عزيمت به عراق فرمود:
چه بسيار در آرزو و اشتياق ملاقات و ديدار رفتگان از خاندان خود هستم؛ همانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت. «١» اصحاب و شيفتگان اهل بيت عصمت (ع) نيز، اين گونه بودند. بُرَيْر بن خضير همدانى كه از اصحاب با وفاى سيد الشهدا (ع) بود، هنگامى كه يقين به لقاى پروردگار و فردوس و شهادت كرده بود، از شدت خوشحالى، مزاح و شوخى مى‌كرد با اينكه هيچ‌گاه اهل مزاح نبود. «٢» ما پيروان معصومين (ع) بايد خود را براى مرگ آماده كنيم. از اميرمؤمنان على عليه‌السلام سؤال شد كه آمادگى براى مرگ چگونه است؟ فرمود:
بجا آوردن واجبات، دورى از محرمات و انجام كارهاى نيك. پس (اگر كسى چنين كند) باكى ندارد مرگ بر او وارد شود يا او بر مرگ. «٣»