وَ انْ مِنْكُمْ الَّا وارِدُها كانَ عَلى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً ثُمَّ نُنَجِّى الَّذينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرَ الظَّالِمينَ فيها جِثِيّاً «١» و همه شما وارد جهنم مى‌شويد؛ اين امرى است حتمى و قطعى بر پروردگارت! سپس آنها را كه تقوا پيشه كردند از آن رهايى مى‌بخشيم؛ و ظالمان را- در حالى كه (از ضعف و ذلت) به زانو در آمده‌اند- در آن رها مى‌سازيم.
چه بسا افرادى بعد از دخول در آتش به بركت حضرت محمد (ص) و اهلبيت‌اش آزاد مى‌شوند. جابر از امام باقر (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: همانا بنده‌اى چهار هزار و نهصد سال در آتش نگهداشته مى‌شود، سپس از خداوند تقاضا مى‌كند كه به حق محمد و اهل بيتش به من رحم كن. پس خداوند جل جلاله به جبرئيل وحى مى‌كند كه بر بنده‌ام فرود آى و او را خارج ساز ... پس جبرئيل در آتش فرود مى‌آيد و او را مى‌يابد، در حالى كه دست و پايش بسته شده و به رو افتاده است. پس او را خارج مى‌كند. خداوند عزوجل مى‌فرمايد: اى بنده من! چقدر در آتش توقف كردى كه مرا قسم مى‌دادى؟ جواب مى‌دهد: اى پروردگار من! آن را شمارش نكردم. خداوند مى‌فرمايد: قسم به عزّتم، اگر نبود آن چيزى كه مرا بدان سؤال كردى، سكون ذلّتبارت را در آتش طولانى مى‌كردم، ولى بر من لازم است كه اگر بنده‌اى مرا به حق محمد و اهل بيت او سؤال كرد، او را بيامرزم در آنچه كه بين من و اوست و امروز تو را آمرزيدم. «٢» برخورد مأموران با دوزخيان‌ در ابتداى ورود هر گروهى به جهنم، مكالمه‌اى بين آنان و نگهبانان جهنم صورت مى‌گيرد. قرآن مى‌فرمايد:
كُلَّما الْقِىَ فيها فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُها الَمْ يَأْتِكُمْ نَذيرٌ قالُوا بَلى‌ قَدْ جائَنا نَذيرٌ فَكَذَّبْنا وَ قُلْنا ما نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَىْ‌ءٍ «٣»