هر كس كار بد انجام دهد، كيفر آن را خواهد ديد ... و هر كس از كارهاى شايسته انجام دهد و مؤمن باشد، مرد باشد يا زن، داخل بهشت مى‌شوند.
ارتباط تكوينى يا اعتبارى؟
آيا ارتباط بين ايمان و عمل در دنيا و سعادت و مقامات عالى در آخرت و همچنين ارتباط گناه و كفر در دنيا و عذاب و شقاوت در آخرت، تكوينى است يا اعتبارى؟ به عبارت ديگر آيا خداوند چنين قرار گذاشته كه اين دسته از رضوان الهى بهره‌مند شوند و آن دسته دچار عذاب و قهر الهى گردند يا اينكه ارتباطى عينى و خارجى، بين رفتار و كردار انسان در دنيا با سعادت يا شقاوت در آخرت وجود دارد و سعادت و شقاوت اخروى، نتيجه اعمال دنيوى است؟
آنچه از آيات و روايا معاد شناسى ٦٦ پرسش ص : ٦٦ ت، استفاده مى‌شود اين است كه ارتباط دنيا و آخرت «ارتباط تكوينى» است؛ يعنى فراتر از قرار داد و اعتبار و از حقايق خارجى است؛ البته اجر و پاداشهاى مضاعف را خداوند از باب تفضّل و احسان، عطا مى‌كند. به عنوان نمونه، خداوند در قرآن مى‌فرمايد:
وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَاللَّهِ «١» هر كار خيرى را براى خود از پيش مى‌فرستيد، همان را نزد خداوند خواهيد يافت.
و نيز فرشتگان در قيامت به ستمگران مى‌گويند:
ذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ «٢» بچشيد آنچه را كسب مى‌كرديد.
همچنين حضرت لقمان، به پسرش مى‌گويد:
پسرم، اگر به اندازه سنگينى دانه خردل، عمل نيك يا بد باشد و در دل سنگى يا در آسمانها يا