عمر انجام داده‌اند، يكجا مى‌بينند. پس اعمال انسان بطور يقين ثبت مى‌شود، هر چند واقعيت آن ثبت براى ما روشن نباشد.
در آيه ذيل از نامه اعمال به واژه «طائر» نام برده شده و طائر هر چند به معناى پرنده است؛ ولى در اينجا اشاره به چيزى است كه در ميان عرب معمول بوده كه به وسيله پرندگان فال نيك و بد مى‌زدند، قرآن در حقيقت مى‌گويد: فال نيك و بد چيزى جز اعمال شما نيست كه پرونده آن به گردنتان آويخته است. «١» وَ كُلَّ انْسانٍ الْزَمْناهُ طائِرَهُ فى‌ عُنُقِهِ وَ نُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقيامَةِ كِتاباً يَلْقاهُ مَنْشُوراً اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى‌ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسيباً» و هر انسانى، اعمالش را بر گردنش آويخته‌ايم؛ و روز قيامت، كتابى براى او بيرون مى‌آوريم كه آن را در برابر خود گشوده مى‌بيند! (اين همان نامه اعمال اوست!)- (و به او مى‌گوييم:) كتابت را بخوان، كافى است كه امروز خود حسابگر خويش باشى! با توجه به آيه قبل، (كهف آيه ٤٩) مراد از «طائر» خود عمل انسان است و ملازمت آن در گردن انسان به اين است كه سود و زيانش به خود انسان برمى‌گردد. «٣» ثبت آثار اعمال و آثارى كه انسان بعد از خود به يادگار مى‌گذارد نيز نوشته و ضبط مى‌گردد.
قرآن در اين باره مى‌فرمايد:
وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ اثارَهُمْ «٤» آنچه را كه آنان از پيش فرستادند و آثارشان را مى‌نويسيم.
ممكن است انسان از دنيا برود، ولى آثارى داشته باشد آن آثار هم در نامه عمل‌