٢- پيامبران:
درك و احاطه بر باطن اعمال مردم غير ممكن است، مگر براى خداوند و كسانى كه خدا بخواهد آگاهى از ضماير و نهان انسانها را به آنان ارزانى دارد.
پيامبران الهى از جمله افرادى هستند كه خداوند آنان را شاهد بر اعمال امتشان قرار داده است.
قرآن از زبان حضرت عيسى (ع) مى‌فرمايد:
وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهيداً ما دُمْتُ فيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنى‌ كُنْتَ انْتَ الرَّقيبَ عَلَيْهِمْ وَ انْتَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ شَهيدٌ «١» و تا زمانى كه در ميانشان بودم مراقب و گواهشان بودم؛ ولى هنگامى كه مرا از ميانشان برگرفتى، تو خود مراقب آنها بودى، و تو بر همه چيز گواهى.
قرآن كريم در جاى ديگر خطاب به پيامبر اسلام (ص) چنين مى‌فرمايد:
وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فى‌ كُلِّ امَّةٍ شَهيداً عَلَيْهِمْ مِنْ انْفُسِهِمْ وَ جِئْنابِكَ شَهيداً عَلى‌ هؤُلاءِ «٢» روزى كه از هر امتى گواهى از خودشان بر آنان برمى‌انگيزيم، و تو را گواه بر آنان (شهداء) بياوريم.
در اين آيه مراد از «هؤُلاء» كيست كه پيامبر گواه بر آنان معرفى شده، حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
... وَ هُوَ الشَّهيدُ عَلىَ الشُّهَداءِ، وَ الشُّهَداءُ هُمُ الرُّسُلُ «٣» و او (پيامبر) گواه بر گواهان است و گواهان همان پيامبران و رسولانند.
از اين آيات چند نكته زير به دست مى‌آيد: