وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ فَاذا هُمْ مِنَ الْاجْداثِ الى‌ رِبِّهِمْ يَنْسِلوُنَ قالُوا يا وَيْلَنا مَن بَعَثَنامِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ «١» (بار ديگر) در صور دميده مى‌شود ناگهان آنها از قبر شتابان به سوى پروردگارشان مى‌شتابند مى‌گويند: اى واى بر ما! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگيخت؟ (آرى) اين همان است كه خداوند رحمان وعده داده و فرستادگان او راست گفتند.
حضرت على (ع) حضور مردم در صحنه محشر را چنين توصيف مى‌كند:
روز قيامت خداوند مردم را از گورهايشان برمى‌انگيزد، و در حالى كه برهنه هستند» در بيابانى هموار گرد مى‌آورد. از شدّت شلوغى و ازدحام جمعيت از راه رفتن باز مى‌مانند و به سختى نفس مى‌كشند. سراپاى آنان را عرق فرا مى‌گيرد، و از شدت ناراحتى فرياد مى‌زنند و اين اولين مرحله از سختيهاى روز قيامت است. «٣» هر كس با پيشوايش محشور مى‌شود قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ اناسٍ بِامامِهِمْ «٤» روزى كه هر گروهى را با امام و رهبرشان مى‌خوانيم.
در تفسير مجمع البيان آمده: شيعه و سنى از امام على بن موسى الرضا (ع) حديثى را با سندهاى صحيح نقل‌كرده‌اند كه آن حضرت از پدرانش از پيامبر اكرم (ص) چنين نقل كرده است:
در آن روز هر قومى به همراه امام زمانشان و كتاب پروردگار و سنت پيامبرشان خوانده مى‌شوند. «٥»