از آيات و روايات برمى‌آيد كه به دنبال نفخه اوّل همه موجودات زنده، حتى اسرافيل مى‌ميرند و غير از خداوند كسى زنده نمى‌ماند. اما قرآن در هر دو آيه مربوط به نفخه اماته (٨٧ سوره نمل و ٦٨ سوره زمر) عده‌اى را با جمله «الَّا مَنْ شاءَ» استثنا كرده كه از مرگ و هراس نفخه اماته بركنارند. بايد دانست كه اين استثنا در مورد نفخ صور است، يعنى عده‌اى از جمله فرشتگان مقربى مانند اسرافيل از فزع نفخ صور در امانند و با آن نفخ نمى‌ميرند، بلكه بعد از آن، خداوند خودش آنان را قبض روح مى‌كند آنگاه غير از خداوند كسى زنده نمى‌ماند.
٢- نفخ احيا به دنبال نفخه اماته، اسرافيل بار ديگر به امر خداوند در صور مى‌دمد، و همه مردگان زنده مى‌شوند، و پس از تحقق نفخه احيا و زنده شدن مردگان، همه مردم براى حسابرسى آماده مى‌گردند.
قرآن كريم درباره نفخه احيا مى‌فرمايد:
ثُمَّ نُفِخَ فيهِ اخْرى‌ فَاذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ «١» سپس بار ديگر در صور دميده مى‌شود، ناگهان همگى بپا مى‌خيزند و در انتظار (حساب و جزا) هستند.
حضرت امام سجّاد (ع) در روايت ياد شده بعد از بيان نفخه اماته مى‌فرمايد:
پس موجودات تا زمانى كه خدا بخواهد و مصلحت بداند در چنين حالتى (مرگ) توقف مى‌كنند ... سپس خداوند جبار (توسط اسرافيل) يكبار در صور مى‌دمد، پس از آن طرف صور كه به سوى آسمانهاست صدا خارج مى‌شود، پس درآسمانها كسى نمى‌ماند مگر آن كه زنده است، و همان طورى كه بود مى‌ايستد، و حاملان عرش برمى‌گردند، و بهشت و جهنّم حاضر مى‌شود و تمام آفريدگان براى حساب محشور مى‌شوند. راوى مى‌گويد: در اين هنگام امام سجّاد (ع) را ديدم كه به شدّت گريه مى‌كرد. «٢»