معاد شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤
است. «١» و از آنجا كه ثواب و عذاب را يك موجود زنده مىچشد، اين موضوع هم به روشنى دلالت بر حيات برزخى دارد.
از امام كاظم (ع) نقل شده كه فرمود: در قبر به مؤمنان گفته مىشود: پروردگار تو كيست؟
مىگويد: اللَّه. پس گفته مىشود: دين تو چيست؟ مىگويد: اسلام. پس گفته مىشود: پيامبرت كيست؟ مىگويد: محمد. پس گفته مىشود: امامت كيست؟ مىگويد: فلانى. پس گفته مىشود: چگونه اين را دانستى؟ مىگويد: امرى است كه خداوند مرا به آن هدايت و مرا بر آن ثابت قدم نمود پس به او گفته مىشود: استراحت كن همچون عروس. سپس درى از بهشت به سوى او باز مىشود كه از نعمتهاى آن بهرهمند مىگردد. پس مؤمن مىگويد:
پروردگارا در برپايى قيامت تعجيل كن، شايد من به سوى اهل و مالم برگردم. به كافر گفته مىشود: پروردگارت كيست؟ مىگويد: اللَّه. پس گفته مىشود: پيامبرت كيست؟ مىگويد:
محمد. پس گفته مىشود: دينت چيست؟ مىگويد: اسلام. پس گفته مىشود: از كجا آن را دانستى؟ مىگويد از مردم شنيدم كه چنين مىگفتند. من هم گفتم. پس با گرزى آهنين او را مىزنند كه جنّ و انس طاقت تحمّل آن را ندارند. سپس فرمود: پس كافر ذوب مىشود همان طورى كه مسّ گداخته مىشود. سپس آن دو فرشته روح را به كافر بر مىگردانند و قلبش- روحش- بين دو صفحه از آتش قرار داده مىشود. پس كافر مىگويد: پروردگارا، بر پايى قيامت را تأخير انداز. «٢» تنهايى و وحشت قبر قبر اوّلين منزل بعد از اين دنياست. انسان در آنجا جدا از خانواده و فاميل به سر مىبرد و اعمالش تنها همنشين اوست. از اين رو براى انسانى كه با خانواده و دوستانش انس شديد داشته، بسيار وحشت آور خواهد بود. بهتر است اوصاف آن را از زبان معصومان (ع) بشنويم.