درس هفتم: عالم برزخ‌ برزخ در لغت به معناى مانع بين دو چيز است و چون عالمى كه انسان پس از مردن در آنجا به سر مى‌برد، فاصله و مانعى بين عالم دنيا و قيامت است، آن را عالم برزخ مى‌گويند. «١» قرآن كريم از زندگى پس از مرگ و قبل از قيامت با كلمه برزخ تعبير كرده است.
حَتَّى اذا جاءَ احَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّى‌ اعْمَلُ صالِحاً فيما تَرَكْتُ كَلَّا انَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ الى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ» تا آنگاه كه مرگ يكى از آنها فرا مى‌رسد، مى‌گويد: پروردگارا، مرا باز گردان؛ باشد كار شايسته‌اى در زمينه‌هايى كه نكرده‌ام انجام دهم. (به او گفته مى‌شود) هرگز، اين سخنى است كه او گوينده آن است و از وراى آنها (از هنگام مرگ) تا روزى كه مبعوث شوند، برزخى است.
اين آيه تنها آيه‌اى است كه فاصله ميان مرگ و قيامت را برزخ خوانده است. علماى اسلام با استفاده از همين آيه، نام عالم بعد از دنيا و قبل از قيامت را «عالم برزخ» نهاده‌اند.
حيات برزخى از نظر قرآن‌ آياتى كه دلالت بر حيات برزخى انسان دارد، زياد و بر چند گونه است: