شايسته خود را از بين ببرد يا برعكس، عمرى در فساد و تباهى غوطه‌ور باشد و سرانجام پشيمان شود، توبه كند و صالح شود. عاقبت به خيرى يعنى اينكه سرانجام كار انسان، نيكو باشد. انسان سعادتمند كسى است كه حسن عاقبت داشته باشد. حضرت على (ع) فرمود:
حقيقت سعادت اين است كه كار انسان به سعادت پايان يابد. «١» بايد ديد چه چيزهايى باعث مى‌شود كه ايمان انسان باقى بماند تا با بكار بستن آنها با عاقبتى نيكو از دنيا برويم. در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:
١- بزرگ نشمردن كارهاى خويش:
كارى را كه انسان براى خدا انجام مى‌دهد، نبايد در نظرش جلوه كند؛ زيرا عجب و خود پسندى، عمل را خراب مى‌كند، و در مقابل، كوچك شمردن اعمال نيك، سبب مى‌شود انسان همواره خود را مقصر بداند و در جبران كوتاهيهاى خود بكوشد. پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
لاتَسْتَكْثِرُوا الْخَيْرَ وَ انْ كَثُرَ فى‌ اعْيُنِكُمْ «٢» كار نيك (و خوب) را زياد نشماريد؛ اگر چه در چشمان شما زياد جلوه كند.
همچنين امام باقر (ع) در قسمتى از وصايايش به جابر، فرمود:
وَ اسْتَقْلِلْ مِنْ نَفْسِكَ كَثيرَ الطَّاعَةِ لِلَّهِ ازْراءً عَلَى النَّفْسِ وَ تَعَرُّضاً لِلْعَفْوِ «٣» اطاعت بسيار براى خدا را در نفس خودت كم بشمار تا نفست را كوچك بشمارى و در معرض بخشش قرار دهى.