مى‌افزايد و در آخرت از درجات بالاترى برخوردار مى‌گردد. از اين رو، مى‌بينيم در موارد فراوانى بزرگان دين از خدا، تقاضاى عمر طولانى كرده‌اند و در دعا به ما آموخته‌اند كه از خدا طول عمر همراه عافيت بخواهيم. امام سجّاد (ع) چنين از درگاه خداوند مى‌خواهد:
وَ عَمِّرْنى‌ ما كانَ عُمْرى‌ بِذْلَةً فى‌ طاعَتِكَ فَاذا كانَ عُمْرى‌ مَرْتَعاً لِلشَّيْطانِ فَاقْبِضْنى‌ الَيْكَ «١» (پروردگارا!) تا آنگاه كه عمر من در راه طاعت تو باشد به من عمر بيشترى عنايت فرما، اما اگر عمر من چراگاه شيطان شد، جان مرا بگير.
همچنين حضرت فاطمه زهرا (س) در دعا مى‌فرمايد:
اللَّهُمَّ بِعِلْمِكَ الْغَيْبِ وَ قُدْرَتِكَ عَلَى الْخَلْقِ احْيِنى‌ ما عَلِمْتَ الْحَياةَ خَيْراً لى‌ وَ تَوَفَّنى‌ اذا كانَتِ الْوَفاةُ خَيْراً لى‌ «٢» پروردگارا! به علم غيبت و قدرتت بر خلق، تا زمانى كه زندگى را برايم بهتر مى‌دانى مرا زنده بدار و هرگاه مرگ را برايم بهتر مى‌دانى مرا بميران.
پس زنده بودن و زندگى كردن در دنيا از نظر جهان بينى اسلامى، مطلوب است؛ ليكن همواره به‌عنوان فرصتى مناسب براى كسب رشد و كمال بيشتر. حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
انَّ عُمْرَكَ مَهْرُ سَعادَتِكَ انْ انْفَذْتَهُ فى‌ طاعَةِ رَبِّكَ «٣» اگر عمرت را در راه اطاعت پروردگارت مصرف نمايى، مايه سعادت توست.
البته، در شرايطى، مرگ بر زندگى ترجيح مى‌يابد؛ يكى در شرايط برخورد با نامردمى‌ها و فشارهاى شديد روحى است كه انسان آرزوى مرگ مى‌كند، ديگر در جايى كه مرگ‌