درس سوّم: ضرورت ياد مرگ و قيامت‌ انسان غالباً در زندگىِ دنيا، از هدف اصلى غافل مى‌شود و به گونه‌اى رفتار مى‌كند كه گويى، هميشه در دنيا خواهد ماند. ياد مرگ و قيامت، مايه تذكّر و تنبّه است كه هدف را فراموش نكند و اعمال و تصميمهاى خويش را با توجه به هدف تنظيم كند. از اين رو، در آيات و روايات بسيارى، موضوعِ مرگ و قيامت يادآورى شده است؛ بطور قطع فرد عاقل، زندگى حقيقى خود را با زندگى خيالى دنيايى عوض نمى‌نمايد. بعلاوه، ياد مرگ و قيامت، زندگى دنيا را از انسان سلب نمى‌كند بلكه به آن معنا و جهت درست مى‌دهد و از غفلت و بى‌توجهى، برحذر مى‌دارد. امام على (ع) فرمود:
اذْكُرُوا هادِمَ اللَّذَّاتِ وَ مُنَغِّضَ الشَّهَواتِ وَ داعِىَ الشَّتاتِ «١» به ياد آوريد منهدم كننده لذّتها، تيره كننده خواهشها و خواننده به سوى پراكندگى را.
و در جاى ديگر با هشدار به اينكه مرگ فراگير است، مى‌فرمايد خودتان را براى آن آماده كنيد:
عِبادَاللَّهِ! انَّ الْمَوْتَ لَيْسَ مِنْهُ فَوْتٌ فَاحْذَرُوا قَبْلَ وُقُوعِهِ وَ اعِدُّوا لَهُ عُدَّتَهُ فَانَّكُمْ طَرْدُ الْمَوْتِ ... فَاكْثِرُوا ذِكْرَ الْمَوْتِ عِنْدَ ما تُنازِعُكُمْ الَيْهِ انْفُسُكُمْ مِنَ الشَّهَواتِ «٢» بندگان خدا! هرگز از مرگ، گريزى نيست و نمى‌توان از آن گذشت. پس بترسيد قبل از وقوع‌