صحت اين ادّعا كه بدون ايمان به مبدأ و معاد، قوانين ضمانت اجرايى ندارند، در غالب جوامع بشرى مشهود است و همواره براى منكر معاد، دست يافتن به قدرت هدف است. از اين رو، براى رسيدن به آن فساد و خونريزى مى‌كند و خواسته‌هاى خود را بر ضعيفان تحميل مى‌نمايد. قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد:
تِلْكَ الدَّارُ الْاخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لايُريدُونَ عُلُوّاً فِى الْارْضِ وَ لافَساداً «١» آن سراى آخرت را (تنها) براى كسانى قرار مى‌دهيم كه اراده برترى جويى و فساد در زمين را ندارند.
براى مؤمن به قيامت و رستاخيز، دست‌يافتن به قدرت هدف‌نيست، بلكه اگر به آن دست يابد، آن را وسيله تأمين آخرت خود و ديگران خواهد نمود. حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
اجْعَلْ نَفْسَكَ ميزاناً فيما بَيْنَكَ وَ بَيْنَ غَيْرِكَ ... وَ لاتَظْلِمْ كَما لاتُحِبُّ أَنْ تُظْلَمَ ... وَارْضَ مِنَ النَّاسِ بِما تَرْضاهُ لَهُمْ مِنْ نَفْسِكَ «٢» در آنچه بين‌تو و ديگرى‌است خود را ميزان قرار ده ... و ستم‌نكن همان‌گونه كه نمى‌خواهى به تو ستم شود ... و از مردم راضى باش به آنچه كه تو خشنود مى‌شوى براى آنها از جانب خود.
بنابراين، اداى حقّ، ايجاد عدالت در جامعه، ثبات حكومت، يارى نمودن مظلومان، مبارزه با ستمگران و بطور كلّى، اطاعت از قوانين دينى و الهى، نتيجه ايمان حقيقى است و هر اندازه اعتقاد انسانها كامل‌تر باشد، عمل به دستورات اسلام بيشتر است و ثمره آن، اجتماعى سالم و مترقّى خواهد بود و انواع ستمها و جنايتها، نتيجه نداشتن ايمان به خدا و معاد است و در همين راستا، نقش مهمّ و اساسى اعتقاد به رستاخيز، نمايان مى‌شود.