ارَايْتَ الَّذى‌ يُكَذِّبُ بِالدّينِ فَذلِكَ الَّذى‌ يَدُعُّ الْيَتيمَ وَ لايَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكينِ «١» آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مى‌كند ديدى؟ او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مى‌راند و (ديگران را) به اطعام مسكين تشويق نمى‌كند! بنابراين عامل اصلى كه بتواند تلاشهاى انسانها را در جهت صحيح سوق دهد، ايمان به معاد و ترس از انتقام الهى و جهنّم است و طبق آيه قرآن تنها افراد متجاوز و گناهكار روز قيامت را انكار مى‌كنند:
وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ الَّا كُلُّ مُعْتَدٍ اثيمٍ «٢» روز جزا را تكذيب نكند، مگر هر تجاوزگر گناهكار.
٣- در مسائل نظامى‌ انسانهاى با ايمان معتقدند كه اگر در راه خدا كشته شوند، نابود نمى‌شوند و هر كوششى كه با جان و مال خود مى‌كنند به هدر نمى‌رود و به حياتى تازه دست مى‌يابند و اگر دشمن را بكشند حياتى جديد پيدا كرده، از زير بار جور و ستم خارج مى‌شوند، پس در هر دو صورت موفق و پيروزند. «٣» بلكه مؤمنان معتقدند در بهشت درجه‌اى است كه جز با شهادت به آن نمى‌توان دست يافت؛ بنابراين شهادت، انتقال از دوره‌اى همراه مصيبت و گرفتارى، به دوره ديگرى است كه پر نعمت و بى‌بلا و در عين حال جاودانى است. براى مؤمن انتقال از چنان دوره‌اى به چنين دوره‌اى نه تنها ناخرسند كننده نيست؛ بلكه بسيار عاشقانه و مشتاقانه است. «٤» اثر چنين تفكرى در صحنه جهاد و مبارزه با