سپس هزار سال بر آن دميدند تا سرخ گرديد. سپس هزار سال بر آن دميدند تا سياه گرديد. پس آتش سياه ظلمانى است، اگر قطره‌اى از ضريع «١» در نوشيدنى اهل دنيا بچكد، همگى آنها از تعفن آن مى‌ميرند و اگر يك حلقه از زنجيرى كه هفتاد ذراع طول دارد، بر دنيا نهاده مى‌شد، دنيا از حرارت آن ذوب مى‌شد و اگر پيراهنى از پيراهنهاى اهل آتش بين آسما معاد شناسى ١٥٤ نجات يافتگان از آتش ص : ١٥٣ ن و زمين آويزان مى‌شد، اهل دنيا از بوى آن مى‌مردند. حضرت صادق (ع) فرمود: پس پيامبر و جبرئيل گريه كردند «٢» مراتب دوزخ‌ ابى الجارود در روايتى از امام باقر (ع) نقل مى‌كند كه آن حضرت در تفسير اين آيه:
وَ انَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ اجْمَعينَ «٣» همانا وعده‌گاه همگى آنان جهنم است.
فرمود: مراد توقف همگان بر صراط است؛ و امّا درباره اين آيه:
لَها سَبْعَةُ ابْوابٍ لِكُلِّ بابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ «٤» جهنم داراى هفت در است «٥» و براى هر درى گروه معينى از آنان تقسيم شده‌اند، به من خبر رسيد كه خداوند جهنم را هفت طبقه قرار داده است:
طبقه نخست كه بالاترين طبقه آن است: «جهيم» مى‌باشد؛ ساكنان دوزخ در اين طبقه روى سنگهايى سخت مى‌ايستند و جمجمه و مغز آنان از شدّت حرارت به جوش مى‌آيد.
طبقه دوّم: «لظى» است، حرارت آتش در اين درجه دست و پا و پوست سر را مى‌كند و مى‌برد؛ و كسانى را كه به فرمان خداوند پشت كرده و اموال را جمع و ذخيره كرده بودند به سوى خود مى‌خواند.